IK BIN EEN EULIEKOEKE Ik bin een euliekoeke. Ik kan d'r warkelik waor niks an doen, da'k een euliekoeke bin. Ik bin tegen mien wille geboren in de euliepanne van een huusvrouw in De Blesse. Overigens moej' goed begriepen da'k wel van eulie mar aenliks gien koeke bin, want daor bin 'k te rond veur. Eerst wollen ze me hielemaol rond maeken, mar zo euliedom wa'k now ok weer niet, of ik rolde krek zo lange henne-en-weer totda'k temeensen een peer stevige aarms en bienen en een wipneuze hadde. Drekt nao mien geboorte hebben ze me uut de waarme panne op een koolde schaole legd en daor bin 'k zo van schrokken da'k mitien overboord sprong. Mar doe hebben ze me vier lange staolen pennen deur et lief steuken en weeromme legd. Now kan 'k et ok niet opni'j perberen, want mien linkerbien is ofbreuken en dat ligt nog op et mooie witte taofellaeken naost de schaole. A'k me goed uutrekke kan 'k et over de raand henne krek liggen zien. Gelokkig het dat aarme bien weeromme beten en een vieze plakke op het laeken maekt, en daor bin 'k slimme bliede omme. Now lig ik hielemaole alliend in de schaole. Eerst weren we mit 'dattienen, en dat vun 'k een slecht veurteken, mar an now toe is et nog best oflopen: de aandere twaelf bin opeten. Drieje deur de vader en drieje deur de moeke en drieje deur de dochter en drieje deur de zeune mar mi'j hebben ze liggen laoten. Afijn, dat is heur zaeke, daor heb ik niks mit te maeken. Doe de vader thuus kwam, vertelde hi'j, dat buurman hielemaol in de eulie was, mar dat zal wel een verzin wezen, want dan ha'k him toch bepaold wel in de panne drieven zien. Trouwens de moeke schudde drekt et heufd. Ze zee, dat buurman een euliefant was, mar misschien het ze wel eulievat bedoeld, want zoe'n ding ken ik. Ik hebbe et hier wel ienzem in mien schaole. Zestig centimeter veerderop staot nog een koeme vol, mar daor kan 'k niet mit praoten, want die hebben allemaole een wit sukerheufd, en een stok zoere appel in et lief. Daor komt nog bi'j, dat ze maekt binnen van zelsriezend bakmael en dat is beneden mien staand. Ik hebbe temeensen een eerlik stokkien gist deur et bloed en daorom bin ik dan ok niet van gister. De meensken bin naor de karke gaon. Ze zeden, dat doomnee wel een mooie preek holen zol, omdat et Ooldejaorsaovend was. Eerst even terogge kieken op et vleden mit et kepotte kammenet en zo now en dan vol vertrouwen de toekomst integen, zeden ze. As de grote heren now ok mar zo verstaandig weren om wat eulie op 'e golven te gooien. Mar dat zol ik now juust slimme jammer vienen, want waor blift iene pannen van die kostelike eulie in de Grote Oceaan? Bak d'r dan nog liever zute broties mit of desnoods poetsen. Dommiet kommen ze weer thuus en dan gaon ze Mens-erger-je-niet speulen. Dat is om de tied te kotten, want et jaor is haost veurbi'j en ze hebben nog een klein betien overhullen. Aanders zo'k dat niet weten vanzels, mar d'r is krek een moes bi'j me op bezuuk west en die het mien halve wipneuze opeten, doe ik sleup. Gelokkig dat et bien op et taofellaeken me wakker reup. 'Ik moet jow niet, breurtien', was et eerste, wa'k tegen die moes zee. 'Mar ikke jow juust wel', was zien antwoord. Doe wodde ik giftig en ik zee: Moesien as ie niet rap maeken daj' uut disse schaole kommen, dan …' 'Mar ik moet toch leven?' zee hi'j verdrietig, da'k werachtig medelieden mit et besien kreeg. 'Eet dan dat bien mar op, dat daor op 'e taofel ligt te raozen', zee ik, 'dat het zien plicht now wel daon.' Ik kreeg eerlik waor traonen in de ogen, mar ik kon niet aanders. Hi'j at et op mit huud en haor en doe kwam hi'j me nog bedaanken ok, de stakker. Om kwat veur twaelf is et spullegien uut en dan staot vader op, en hi'j zet de radio an en dan heur ie een hiele protte vremde stemmen, krek deurweerders die zomar in je huus instappen. En dan eten ze mi'j op … En om twaelf ure luden de klokken en dan zeggen ze: 'Gelokkig ni'jjaor heur! Veul heil en zegen!' En mitien zegt vader: 'Now rap op bedde, jonges, et is morgen vroeg dag.' Mar moeke zet een pot zoere hering op 'e taofel. 'Even geduld, we nemen d'r nog iene.' 't Zit him in die hering. Die kan 'k niet lochten. uit: Decemberverhaelen van Jouk - ISBN 90-6466-125-1 eerder gepubliceerd in De Stellingwarf, 31 december 1958 
|