Die aovend ging de zunne onder in een zee van rood en paors, en de meensken, die nao et waark van de dag bi'j huus te praoten stonnen, zeden, dat et morgen opni'j een mooie dag wezen zol.
Boven de sloden deur et laand hongen vaelwitte mistbaanken waor de poten van et weidende vee hier en daor in verdwenen. Een vremd gezicht.
Doe kreup zaachiesan de schiemering van de aovend over de wereld mit alles wat d'r op was en de meensken gingen in huus koffie drinken en dan op bedde.
Mar aachter de oolde meule op het Oost kwam de maone op, groot en geel en scheuf hoger en hoger en stri'jde een zulveren locht over disse witte wereld.
Doe was alles zó mooi, zó stille, zó vredig ...
Doe was et sprokien echt wodden.
Mar de meensken sleupen, en wusten et niet.
Vremde tonen klonken d'r in de locht. Meziek. Zaachiesan uut de veerte drong et deur. Zaachte. Zuver. Wat was dat dan? En waor waren de muzikanten? Kiek! Daor kwammen ze an! Hieltied meer! Hieltied meer! En de tere, witte schoegies raekten amper de mistbaanken en de gaezen vleugelties wiekten onheurber henne-en-weer.
Dit waren de elfies. Op weg naor et Keuninginnebos.
En overal waor de koppel overkwam tilden de bloempies de koppies overaende en plooiden de bloemblatties wied uut. Dan waren er uut de honderden, die veuroverbeugen en even heur zaachte, rooie lippies op de kleurige madeliefies en peerdebloemen drokten, iene veur iene. Gien plaantien wodde vergeten of oversleugen. De hiele weide ston te trillen van puur gelok.
Alliend et kleine bloempien an de kaant van et water ston daor diepe in gedachten verzonken en dee niet mit. Et was een schraol plaantien mit smalle blatties en een dun bloemsteeltien miet kleine, vaelgrieze bloemegies, die now dichtevolen naor de grond hongen. Doe in de vette de meziek dudeliker wodde en alle aandere bloemen in de omtrek heur opmaekten tot de ontvangst van et elvenkoor, hong an elk van die grieze bloempies een wiefelende dauwdrup, die gien dauwdrup was, mar een traone.

Dan, mit een licht schokkien, dat et plaantien even bewegen en de traonties valen dee, tripten twie kleine voeties daele op iene van de sleuten bloemekroonties. En et was een stemmegien zó vrundelik en zó vertrouwelik en zó zaachte, dat zee: 'Kom an, kleine kammeraod, wat is er dan, dat je zo verdrietig maekt? Toe dan, loat je wakker maeken deur de meziek van oonze trompetters! Zet je blatties eupen, dat wi'j jow tuties geven kunnen, vlak op je hattien! Vandaege is et ja ommes et grote blujfeest in et Keuninginnebos!'
Mar et kleine bloempien schudde mismoedig zien heufd. 'Nee', zee het. 'Nee, ik kan et niet. Ik kan niet plezierig, niet fleurig wezen krek as de aanderen. Laot mi'j mar mit ruste. Zo lange zal et toch niet meer duren, dat et venienige mes van een mi'jmesiene mi'j onderste boven slat en dan is alles ja ommes uut!'
'Vertel mi'j jow verhael', zee et elfien. En et klein bloempien vertelde: 'Hier, an de kaant van et waeter bin ik op 'e wereld kommen. Ik weet et niet waor ik uut kom, misschien was et een zaotien, misschien het et een wottel west. Rondom mi'j henne grujden aandere plaanten, die mi'j verdrokten en et locht benammen. En ze lachten mi'j uut op de koop toe. Ze zeden, da'k hier niet thuus heurde. Da'k mar weer henne gaon mos, waor 'k weg kommen was. Ze hadden gien iene van allegeer ooit zoe'n miswassen ding zien, zeden ze. En doe kwam de tied da'k blujjen mos. Overal om mi'j henne ston et geel van de peerdebloemen en wit van de madeliefjes en d'r blujden grote dotters en rooie koekoeksbloemen. En wat gaf ik? Een stok of wat aarmzalige grieze bloempies op een schraol steeltien, meer niet. Hoe goed a'k ok mien beste dee. Doe zee een peerdebloeme 'Grieze Moes' tegen mi'j en dat vunnen de aanderen zó mooi, dat ze allemaole lachten en van dat ogenblik of hebben ze me nooit meer aanders nuumd. Alliend een margriet, die het me es vraogd, hoe a'k dan wél hiette, en ja, dat wust ik niet. Dat vunnen ze ok al zo reer en ze mossen d'r nog hadder omme lachen. En ze zeden, da'k dus niet alliend een Grieze Moes, mar ok een domkop was.'
'En het dat je zo verdrietig maekt? Of moej' mi'j nog meer vertellen?'
'Ja, vandaege bin d'r kiender in het laand west. Een jongien en een maegien van de boer. Die mossen bloemen plukken veur heur Moeke, want ze zeden, dat et morgen Pinkster was. Ik weet niet wat Pinkster is, mar et is wel een belangrieke dag, dat he'k wel begrepen. Doe he'k even zo hoopt, dat ze mi'j ok ofplokken zollen. Dan wa'k van et geplaog van die aanderen of en ik wol graeg in een vasien op 'e taofel staon, as et Pinkster is. Et kleine maegien het mi'j ok wel even anraekt en ik was al zo bliede, want ik dochte: 'Now zal et gebeuren!' Mar de jonge, die wat oolder was, zee: 'Nee, die niet! Daor is niks an! Dat is mar zoe'n grieze moes! Laot die mar staon!' Begriep ie now, dat ik zo verdrietig bin?'
Et elfien nikte.
Doe praotten die twie een hiele tied tegere. Zo zaachies, dat niet iene et heuren kon. En doe et elfien votvleug, hielmaole allienig, want de aanderen waren al lange vot, doe ston daor in de weide, tussen al die slaopende plaanten, een klein gries bloempien, en lachte mar. Lachte mar.
Veur him begon et feest pas, now et veur de aanderen al lange veurbi'j was!

Doe de torenklokke twaelf ure over et dorp sleug, ging in de Keboolterpoddestoel an de raand van et bos de deure langzem eupen. Zes keboolters kwammen d'r uut en trokken et laand in. De veurste dreug wat in zien haand, wees er op en lachte tegen de aanderen. Wi'j zullen zorgen, dat de opdracht van de elvenkeuninginne goed uutvoerd wodt', zee hi'j dan. 'Reken mar', zee de aachterste, en zwaaide verveerlik een klein schoppien deur de locht.
Et kleine, grieze bloempien heurde ze kommen en lachte mar! 'Die wodt goed!' mompeld' ie in himzels. 'Die wodt goed!' En hi'j trilde van verwaachting en bliedschop.
De veurste keboolter zette de vaarverspot henne en streek zien penselen glad. Doe deupt' ie veurzichtig in. De aanderen keken, hoe bloemblattien nao bloemblattien beschilderd en opwreven wodde. 'Paors', zee d'r iene zaachies in himzels. 'Paors. Och, wat mooi!' Et kleine bloempien heurde dat en et wodde d'r nog mooier van.
Doe de schilder klaor was, nam iene van de keboolters de schoppe en stak et plaantien veurzichtig uut. En doe nammen ze et mit. En de bewondering was zo groot, dat ze d'r haost ruzie om kregen, wie et dregen zol. Doe nam de ooldste een wies besluut: ieder om de beurt een aentien.
Nee, de tocht ging niet terogge naor de poddestoel! Want de keboolters waren nog niet klaor! Eerst mos et plaantien op de stoepe liggen van de boer! Veur de veurdeure, zó dat ze et morgenvroeg derekt zagen as d'r iene buten kwam. Doar gingen ze! En et was ien en al bliedschop in en an heur. Dáorom ploempte op een gegeven ogenblik de lege vaarvepot in et waeter van de sloot vlak naost heur, dat et opspatterde tegen de wal. En daorom fluitte d'r iene een lietien van bloemen en van vlinders en van zunneschien. En daorom straolde de maone zo brieduut over et veld!

Doe de boerinne die volgende morgen de deuren eupen dee, zag ze et plaantien liggen en ze begreep et niet. De kiender en de boer en de knecht, ze kwammen d'r allemaole bi'j, mar ze wusten niet, hoe et daor kommen was. En iedereen zee, dat hi'j niet eerder zoe'n bloempien zien hadde. Niet in et laand, of op de bouw, of in de tuun. 'Wi'j zullen et in de tuun zetten, dan komt et wel an', zee de boer. Doe nam et kleine jongien et bloempien op en et bloempien zag, dat et etzelde jongien was van gister. En het dochte d'r an, dat hi'j him doe niet hebben wol.
Et plaantien ston in de tuun op een mooi plakkien uut de wiend en kreeg waeter en waarmte, krek wat et neudig was. D'r kwammen een boel meensken kieken en d'r was niet iene bi'j die et kende, wat netuurlijk gien wonder was.
Doe kwam d'r een geleerde meneer, mit een grote brille op en een vergrootglas d'r bi'j en mit een hiele staepel boeken onder de aarm en hi'j zochte en zochte en op et laeste zee hi'j: 'Nee, et staot er niet in! Et is een plaante, die an now toe nog niet ontdekt was, dat wi'j moen d'r een naeme veur bedaenken. Wi'j zullen him 'Cardamine pratensis' numen.
Mar de meensken op et durp zeden: 'Dat is oons te lastig! Et bloempien is vunnen op eerste Pinksterdag en daoromme zal het 'Pinksterbloeme' hieten!'
Iederiene wol d'r zaod van hebben in een peer jaor was et bloempien overal bekend!