Keuning Roegbaord het zien haand Daele-legd op stad en laand. En hi'j blaost zien koolde aosem Over 't waeter; voorn en broasem Vlochten in de diepte vot. En hi'j schuddet, naor zien aord, Grote vlokken uut zien baord, Tot de wereld wied-waor wit wodt En de wegen spiegelglad. Keuning Roegbaord grinnikt wat.
Mar de kiender, mit heur sleden, Draeven ov'ral of en an, Glieden waor 't mar even kan. Keuning Roegbaord lacht tevreden, Het er zien pleziertien van! En hi'j blaost nóg even harder! En hi'j schuddet nóg wat barder! En de oold're generaosie Klaegt netuurlik stien en bien, Want ze meugen him niet zien! - Roegbaord, wat bin ie gemien! - Wat bedoej' en wat beblaos ie!
Roegbaord grinnikt om heur zorgen: Oolde zoere proemers bin 't! Roegbaord is de Kiendervrind! Wie de Jeugd het, die het Morgen!
