Bruun staon de bomen geduldig te dromen over et pad en de grunende gracht. Rood is et blad; een uutbundige pracht straolt uut de kleuren een sprokies-gebeuren. Doodstille naachten; keboolterties waachten rustig heur tied. Aachter de deuren staon potties mit kleuren; kwassies ontbreken er niet. 't Maontien verschient; rap as de wiend eupen die deuren! Now gaot et gebeuren: 't bos wodt een toverkesteel! Overal zwaarven ze mit heur penseel, overal vaarven ze rood, bruun en geel. Kleine keboolterties, schilderties toch! 't Maontien dat lacht hoog' in de locht, diep' in de gracht.
Kleine keboolters, de dag is er weer, straolend van locht. Och, bin jim vlocht? 'k Zie jim niet meer. 't Waark van jim hanen, ja, dát is er nog! 'k Wol jim bedaanken, waor wonen jim toch?
