Naost alle aanderen he'k ien groot ongelok, naemelik da'k slimme
slecht onthollen kan. D'r bin meensken, die nao vuuftig jaor nog precies weten
op welke baank as ze vroeger zatten in de legere schoele. Welke onderwiezer en
onderwiezeressen as ze had hebben, in de goeie volgodder mit jaortallen. Ja, ik
hebbe me zels vertellen laoten, dat d'r goenend binnen, die dan nog weten, dat
Karel de Vuufde in 1500 in Gent geboren is, en dat "ik word" mit een d, en "hij
wordt" mit dt moet. Van al die dingen weet ik niks meer of. Wa'k nog wel
wete, dat is, da'k op 'e dörpsschoele in Noordwolde gaon hebben, en dat daor in
oonze tied een iezeren paol van et elektrisch op et plein ston. An die paol
deden wi'j "verlos", en omdat ik Jan Aarm Ongelok hiette, wodde ik zelden
verlost, mar ha'k wel iedere dag drie of vier knopen van et bloesien. Ik
wete nog wel, da'k een keer ruzie mit de meester had hebbe. Waoromme dat bin'k
vergeten, mar et dot d'r ok niks toe. Alliend wi'k wel even vertellen, dat et
vaast en zeker mien schuld west het. Hoe dan ok, ik kreeg in elk geval
ruzie mit him en doe dat een betien bekommen was, nam de meester zien kriet en
schreef in de rechter-bovenhoeke van et bod: J.O. Dat weren mar twie letters,
maar ze betekenden een hieleboel. In et veurste plak: Jan Ongelok. In et twiede
plak: Om half viere naoblieven. In et dadde plak: Gien vlieger oplaoten. Ik
gelove, dat et laeste et zwaorste weug.
De tied verstreek. Drie ure -
half viere. D'r kwam gestommel in de gang. Dat betekende, dat de hoogste
klassen uutgongen. Vuuf menuten laeter wa'k mit de meester alliend in et grote
lekaol, waor alles vremd, hol en stille was. Hi'j kwam naor me toe en gong op
de baank veur me zitten. "Jan, jonge", zee hi'j, "wi'j moe'n es even mit
mekaander praoten!" Kiek, doe hi'j dat zee, percies zo as et hier staot, in
oonze goeie, vertrouwde Stellingwarver tael, doe was et ies tussen oons
breuken, en we bin vrunden van mekaander bleven tot vandaege-de-dag. Dat liekt
pattie misschien wat vremd en overdreven toe, mar dat is et toch niet, omdat op
dat mement alle keunstmaotige ofstanen tussen oons wegvullen, en we mekaander
begriepen leerden en verstaon as zeunen van etzelde volk. Vuuf menuten
laeter as de aandere kiender draefd'ik ok naor huus toe om mien vlieger op te
laoten. Dat et een mislokking wodde begriepen jim wel. Et touw knapte en de
vlieger lag in de vaort. Och, ik was zokke ongelokkies wend en prakkezeerde
d'r niet veerder over. Mien dag was ommes toch al goed! A'k meester binnenkort
nog es integen komme, za'k him anklaampen en vraogen: "Heugt et je nog?" Dan
zal hi'j wel mit zien heufd schudden. Hi'j het zovule kiender in de klasse had.
Wat zol hi'j him nog herinneren van de kleine:
