De taal die ik zie en de taal die ik hoor
Is een doorn in mijn oog en een doorn in mijn oor:

Zo hoorde ik een paar jaar geleden tegen Sinterklaastijd in het televisieconsumentenprogramma Kassa! allerlei Xamanta's, Yvonnes en Zachariassen erover klagen dat Sinterklaas maar zelden een bij hun naam passende chocoladeletter kan vinden, terwijl dat voor mensen met op z'n minst even belachelijke voornamen zoals Josias of Bengt geen enkel probleem is.
Ik kan met hen meevoelen, er is hier in zekere zin sprake van discriminatie. Al moeten we het ook weer niet overdrijven, want in de meeste gevallen kan het probleem gemakkelijk worden opgelost. Voor Zacharias of Zebedeüs kan men bijvoorbeeld gewoon een chocoladeletter N kopen en deze N dan een kwartslag kantelen. En voor Xaviéra en Xantippe volstaat de aanschaf van twee I's, die daarna kruislings over elkaar heen dienen te worden gelegd. Ik kan me zelfs voorstellen dat in deze doe-het-zelftijd een handige chocoladefabrikant een speciaal 'Maak-uw-eigen-chocoladeletter-bouwpakket' op de markt brengt. Dan is elke Nederlander binnen de kortste keren geletterd. Maar het probleem is omvangrijker. Ik heb namelijk in de loop der jaren als docent Nederlands ook allerlei klachten gekregen van allochtone leerlingen. Zo waren twee Turkse knapen, Ömer en Ümit, tevergeefs op zoek geweest naar een O en U met twee puntjes erboven en Çetin had in talrijke chocolaterieën de letterbak overhoopgehaald om een C met een krulstaartje te vinden. Maar niks, ze hadden net zo weinig succes als de van oorsprong Noorse Åse, die geen winkel kon vinden die haar een A met o'tje erboven kon leveren. U begrijpt het, dit kan zo niet langer. Jarenlang hebben de Isidoors en de Jorissen over hun hart gestreken dat bij de chocoladeletters I en J geen puntjes geleverd werden, en desnoods is het ook nog te vergoelijken dat Etienne en Emile het zonder accent aigu moeten stellen, maar binnen onze multiculturele samenleving is het een absolute eis dat de letterknechten in onze chocoladefabrieken zich ook gaan bezighouden met het vervaardigen van umlauten, cedilles, Spaanse tildes en andere on-Nederlandse lettertekens. Want wij hebben wel de mond vol over de verplichte integratie van de buitenlanders, maar hier zien wij een schrijnend voorbeeld van het feit dat die integratie in de praktijk onmogelijk wordt gemaakt. Ik zou zelfs nog verder willen gaan. Ik pleit er ook voor dat er voor Griekse immigranten, van Mikos tot Melina, speciale chocoladeletters in het Griekse alfabet te krijgen zijn, en voor Iwan en Olga en andere Russen in cyrillische schriftletters. En dat zelfs de talrijke Chinezen in Nederland aan hun trekken komen. En dan hoeven wat mij betreft niet eens alle Chinese karakters in chocoladevorm op de markt te komen, maar toch minstens de 20.000 meest voorkomende. En ik accepteer in elk geval niet de flauwe smoes uit het bedrijfsleven dat men daar geen chocola van kan maken.

Bron: Een doorn in mijn oog ... en een doorn in mijn oor
Driek van Wissen