Dominee was op huisbezoek bij een boer. Het gesprek liep nogal wat uit, zodat de boerin zei: 'Wij moeten nu eten, eet dominee misschien een hapje mee?' 'Graag,' zei dominee - zo ruim hadden de dominees het toen ook al niet - en hij schikte mee aan. Nu was het vroeger de gewoonte dat ze allemaal met elkaar uit één pan aten. Ze kregen geen borden voor zich op tafel, maar de hele maaltijd zat in één grote ijzeren pan. Op een gegeven moment, dominee had net weer een flinke lepel vol in zijn mond gestopt, toen zat er iets bij dat kon hij maar niet fijn krijgen. Hij kauwen en kauwen, maar hij kreeg het niet door z'n keelgat. De boer zag het en zei: 'Och dominee, leg dat maar weer in de pan, daar heb ik ook al een paar keer mijn tanden op gezet!'


Dominee kwam vaak bij mijn grootvader te soep eten. Grootvader had altijd van die lekkere ouderwetse boerensoep, met van die vetoogjes erop. Maar dominee moest voor z'n fatsoen ook wel eens wat terugdoen, en dus nodigde hij grootvader ook een keer bij hem uit, om te komen eten. De soep werd opgeschept. Maar o heden, die was veel en veel dunner dan de soep die grootvader gewend was. Toen ze ermee zouden beginnen, zei grootvader: 'Wacht even, eigenlijk zouden we eerst het Wilhelmus moeten zingen.' 'Het Wilhelmus?' vroeg dominee, 'waarom het Wilhelmus?' 'Wel,' zei grootvader, 'dat klinkt zo mooi over het water.'


Het was warm weer. Dominee kwam bij Goasseboer op huisbezoek en vroeg de boerin om een slok water. Zij stond bij de regenbak. Dominee dronk uit een kopje uit het putemmertje, maar aan de kant van het oor, want, dacht hij, aan die kant drinkt vast niemand. De boerin lachte en zei in alle onschuld - ze had nergens erg in -: 'Zo drinken onze kinderen nu ook altijd, dominee.'

Zou je de traditionele humoristische verhalen in Friesland indelen naar beroep, dan winnen de dominees met straatlengte. Mild en speels, zonder scherpe accenten, en ook geliefd in orthodoxe kringen.
Bron: Volksverhalen uit Friesland